Vanavond met de leden van de diverse fotoclubs vallend onder afdeling 09 Kennemerland – Fotobond genoten van de prachtige foto’s (en het verhaal achter de beelden) van fotografe Ellen Kooi.
(Onderstaande tekst afkomstig van Photonmagazine):
……. Deze Nederlandse fotografe geniet internationale bekendheid met haar panoramische foto’s van de relatie tussen mens en landschap. De hoofdrolspelers in haar werken zijn vaak jonge mensen met een ogenschijnlijk turbulente binnenwereld. Ellen Kooi zoekt precies dat moment waarop deze binnenwereld naar buiten probeert te treden. Een zwerm vogels of de reflectie van het wolkendek in het water staan zo symbool voor persoonlijke ontwikkeling en onderkoelde emoties. In ander werk speelt juist het landschap zelf de hoofdrol en benadrukken de hierin aanwezigen mensen de dynamiek van de plek…
Ellen Kooi fotografeert voornamelijk het Nederlandse landschap. Het vlakke land en de indrukwekkende luchten lenen zich bij uitstek voor de haast psycho-analytische wijze waarop zij haar beelden samenstelt. Ze gebruikt bij voorkeur modellen die zijn opgegroeid in de omgeving waar ze fotografeert. De emotionele band tussen mens en plek zorgt dat zij zich opener en wellicht kwetsbaarder laten zien aan de camera. De modellen nemen houdingen aan die veel verraden over onze primaire, dierlijke instincten. Soms zoeken ze naar geborgenheid, soms naar open contact. Op deze wijze kan zij met één enkel beeld een gelaagd verhaal vertellen met daarin verwijzingen naar de beeldende kunst, dans en de vorming van identiteit. Haar ervaring als theaterfotograaf komt goed van pas bij het zoeken van de juiste beeldtaal bij de juiste emotie. Ze laat de houding van haar modellen reflecteren in de natuurlijke glooiing van het landschap, en versterkt deze beweging met het aanwezige licht. Voor haar beelden heeft ze een breed referentiekader, niet alleen de kunst maar ook film en literatuur liggen aan de basis van de composities. Zo creëert een haast magisch moment met wortels diep verankerd in de Nederlandse aarde.
Ons natuurschoon wordt in de regel overal geflankeerd door de tekenen van menselijke aanwezigheid. Voor ieder natuurgebied een parkeerplaats en op ieder weiland een elektriciteitspaal. Het zou makkelijk zijn deze verstoringen van de droom te verwijderen tijdens de digitale nabewerking van de beelden. Ellen Kooi doet dit bewust niet. Ze zoekt de contrasten tussen mens en natuur juist op. Het zijn de details die zorgen voor een onderhuidse spanning in het werk. De foto’s lijken een accurate weergave van een hedendaagse natuurbeleving. De wens tot een overweldigende, magisch-realistische ervaring die telkens wordt begrenst door tekenen van een meer nuchtere realiteit. Romantische natuurlyriek deelt op eerlijke wijze het beeld met de feitelijke gegevens van het landschap wat ze fotografeert. De figuren die dit landschap betreden zijn overgeleverd aan hun driften of stellen zich juist introvert en beschouwend op…….(einde geciteerde tekst).
In haar presentatie vanavond was er ook aandacht voor een 2-tal (recente) projecten:
(Onderstaande tekst afkomstig van Projects):
2012: Assignment for the town-hal of Gemeente Zaanstad:
49 images displayed on Led-illuminated lightboxes over 5 floors
Uit Persbericht Zaanstad:
“De panoramische fotoserie die Ellen Kooi in opdracht van Gemeente Zaanstad maakte als onderdeel van het interieur van het nieuw stadhuis loopt als een rode draad door het gebouw. Zij geven, weliswaar de werkelijkheid weer maar dan nèt even anders dan hoe jij en ik die ervaren. De taferelen spelen zich af op de grens van echt, waarbij de magie nog even extra wordt aangezet door het licht achter de foto’s.” “In Zaanstad is de horizon opvallend aanwezig. Langs de Zaan zijn het de industriepanden die scherp afsteken, aan de weilanden snijden de molens hun karakteristieke vormen uit de lucht. In Kooi’s fotoserie werken ze als ijkpunten en bieden ze de Zaankanter de mogelijkheid om zijn eigen positie te bepalen ten opzichte van het werk.”
“Die typisch Zaanse horizon zelf schuift per verdieping een stukje op. Hoe hoger je gaat, hoe hoger de horizon. Helemaal boven tonen de foto’s amper lucht, helemaal beneden is er juist heel veel van te zien. Aan die horizon verhuizen kleine verhaallijntjes van de ene foto naar de andere. Een sliert rode ballonnen wordt op de ene verdieping opgelaten om op een andere in de modder te stranden, een paard wandelt mee terwijl je langs de foto’s loopt. Voor wie echt goed kijkt, openbaart zich een heel nieuw universum, een wereld die lijkt op de onze maar het net niet is.”
Lille Fantastic, 2012
At first glance, what surprises about Ellen Kooi’s photographs is the purity that emanates from them, as they are iridescent with particular colours. Taking a closer look, one realises that the central – sometimes incongruous – elements of her compositions are the characters, whose framing places them in the world of theatre, which she frequented in her early career. Influenced by surrealism and cultivating a penchant for the absurd, Ellen Kooi generates poetry with her images, whether they be urban of rural, while the worlds she creates oscillate between dream and reality. For FANTASTIC, Lille3000 had commissioned four unpublished pictures taken in the street of Lille. (einde geciteerde tekst).