Drentsche patrijshond

(uit Onze Drent, 44e jaargang nr. 5 – oktober 2009)

[nggallery ID=10]

Een jaar of 10 was Aernout toen Tessa (een Drent) bij de familie Eibergen aan de Weg voor de Jagerskampen in Haren kwam wonen…en daar een onvergetelijke indruk achterliet.

Verhalen over Tessa waren er genoeg en Aernout vertelde meer dan eens over haar:

• hoe ze tijdens het avondeten altijd voor de voeten van vader Eibergen plaats nam waardoor vader gedwongen werd onhandig schuin op de barkruk te zitten. En dat terwijl vader Eibergen eigenlijk binnen de familie het minste “had” met honden …

• hoe ze eens hevig geschrokken wegrende na een (lichte) aanrijding voor het huis en 2 tot 3 dagen niet thuis kwam. ‘s Avonds hoorde moeder Eibergen ineens het bekende krabben op het glas van de schuifpui in
  de woonkamer ( “mag ik naar binnen?”). Grote blijdschap want Tessa was er weer maar oh wat zag ze er uit……..!

• hoe ze op een zondagmorgen bij het uitgaan van de kerk per ongeluk gedekt werd ter overstaan van keurig geklede, gelovige Harenaren….

• hoe ze 3 pups baarde waarvan er één jammer genoeg dood werd geboren…

• hoe ze op 7 jarige leeftijd bezweek aan de gevolgen van suikerziekte en een grote leegte achterliet…

Het is beslist deze Tessa en misschien ook een beetje het “eens een Drent, altijd een Drent” dat er voor gezorgd heeft dat wij in 2005 de Drenten pup Dushi bij ons in huis namen.

Op 6 augustus 2005 werd Dushi van Roopoorte (toen nog nummer 6 genaamd) geboren bij de heer en mevrouw Pluis in Kolham (Groningen).

Kennel Van Roopoorte

Haar moeder is Selma en Norlund Darino is haar vader.
Haar broertjes: Jelle, Rossi, Siem en Sniky.
Haar zusjes Fardoe, Amber en Kyra.

Dat we kozen voor de naam Dushi is niet zo verwonderlijk. Dit Papiamentse woord betekent zoveel als lief, zacht, lekker, mooi, schatje……..en dat vonden we uitstekend bij onze pup passen! (Aernout zei er wel bij dat als we ooit naar Curaçao zouden verhuizen hij de naam veranderen wilde want stel je voor dat hij daar voortdurend “Dushi, Dushi” zou moeten roepen). Natuurlijk is de keuze voor een Papiamentse naam in ons geval extra toepasselijk als je weet dat Aernout’s wieg in Willemstad op Curaçao heeft gestaan.

Op zondag 2 oktober mochten we onze Dushi dan eindelijk halen………… Wat was ze onrustig in de auto ondanks dat Reinier (toen 10 jaar oud) en Arthur (toen 12 jaar oud) alles deden om het haar naar de zin te maken. Ze bleef maar kruipen richting de deur waar ze net daarvoor binnen was gekomen. Uiteindelijk bereikten we, geheel uitgeput, ons huis!

Ze was een prachtig mooie pup en deed het vanaf dag 1 uitstekend. Gehoorzaamheid leerde ze onder andere tijdens de puppy training in Aalsmeer (ondeugend zal ze echter wel altijd blijven!) en “wild” vinden deed ze meer dan aardig (jachttraining). Ik zal dan ook nooit vergeten hoe ze, toen ze een jaar of 3 was, tijdens het uitlaten ‘s avonds ineens ver voor me uit liep en er plots met een dode diepvrieseend in de bek aan kwam zetten. Achter haar aan rende een meneer die ik, na later bleek, nog kende van de eerdere jachttraining en op de achtergrond hoorde ik een luid gelach. Wat bleek: de meneer had de eend in het veld neergelegd en gaf uitleg aan de bazen met aangelijnde honden toen Dushi voorbij kwam en er zo maar ineens met het lesmateriaal van door ging…….. Onder de indruk was hij wel van Dushi’s apporte!! Dat heeft ze vast vaker gedaan zei hij…volgens mij zonder te weten dat hij daar zelf een aandeel in had gehad een jaar eerder.

Onvergetelijk was ook de niet geplande ‘logeerpartij” toen Dushi een half jaartje oud was… Aernout had net een klein rondje in de buurt gedaan met haar en stond even te praten met de buurman toen hij in de gaten kreeg dat ze een dode vogel in de bek had. Maar afpakken, dat stond ze echter niet toe en als een speer ging ze er vandoor. Aernout rende direct achter haar aan maar het lukte hem niet haar te pakken te krijgen. Sterker nog, hij verloor Dushi zelfs geheel uit het oog. Uren hebben we (tot 4.00 uur in de ochtend) gelopen, gefietst, geroepen, gefloten maar al dat er kwam, geen Dushi. Waar was je toch? En hoe moest dat nu als het drukke verkeer op gang zou komen in de ochtend spits. Zou je het huis wel weer terug kunnen vinden? Was je in de buurt of ergens in een bos of weiland ver weg? Oh wat waren we verdrietig en vermoeid! Aernout besloot uiteindelijk zijn matras achter de voordeur te leggen want stel je voor dat ze zich in de loop van de nacht toch zou melden aan de deur of het raam? (dat had Tessa immers ooit ook gedaan) Tot 9.00 uur de volgende ochtend duurde de onzekerheid …toen kregen we bericht van de dierenambulance dat ze was gevonden de avond ervoor (vlakbij ons huis en ongeveer 10 minuten nadat Aernout haar kwijt was) door een lieve meneer die haar te jong vond om alleen te laten. Een penning had ze toen niet (nu wel!) en het was te laat voor het laten uitlezen van haar chip. Liefdevol werd ze door deze meneer meegenomen en bracht ze de (voor ons oh zo lange) nacht in zijn huis door.

Tja, ook al heeft Dushi ons in het verleden regelmatig een uurtje of meer laten wachten in regen, wind en koude (achter de hazen of konijnen aan natuurlijk), ook al sneuvelden er bibliotheekboeken, veranderde een spiksplinternieuwe bluetooth headset in een bergje schroefjes en veertjes, ook al wordt elke schoen in de bek genomen bij onze thuiskomst of dat van een gast, ook al ligt ze regelmatig stiekem op delen van de bank waar dat niet mag, ook al steelt ze wel eens heel brutaal een koekje en eet ze lang niet altijd al haar brokken, ook al glipt ze regelmatig ongemerkt als eerste de auto in op die dagen dat we er gezamenlijk op uit trekken, ook al …en … we kunnen haar absoluut niet meer missen en genieten elke dag van haar aanwezigheid!