Het afgelopen jaar (aug 2014 – augustus 2015) is een uiterst productief jaar geweest voor Aernout en onze 1966 T1 VW bus. Na maanden de binnenkant te hebben schoon gepoetst (minutieus alle verflagen & al het roest verwijderen) moest vorig najaar plotseling de motor vervangen worden en kwam er ineens vaart in de zaak. De aandacht moest onverwachts worden verlegd…. Op weg naar een groot evenement in Spa vorig jaar augustus (2014) hield de originele motor er vlak voor de eindstreep mee op. Het sterke klimmen op de Belgische snelwegen bleek iets teveel gevraagd van onze oldtimer. Met tussenkomst van de ANWB kwam de bus op een grote trailer uiteindelijk na ruim een week weer thuis (Aernout had gelukkig in de VW bus van één van de “busboys” een plaatsje kunnen bemachtigen voor de terugreis). Niet tussen de aardbeitjes in Lisserbroek – haar vaste standplaats – maar op uitdrukkelijk verzoek van de hulpdienst bij een garage in de buurt. Er volgden maanden van eerst zoeken naar een goede gereviseerde motor en later maanden van wachten op de nieuwe motor. Ondertussen werkte Aernout hard in de garage van Frank waar de bus in de wintermaanden overdekt mocht staan. De elektrische bekabeling werd grondig aangepakt (ja Aernout kreeg het voor elkaar ook de achterlichten te laten knipperen!) en de motorruimte zorgvuldig schoongemaakt. Toen eindelijk de gereviseerde motor arriveerde begon de grote klus om de bus weer rijdend te krijgen. Dat betekende vele avonden sleutelen om met hulp van Frank (zonder hem was deze klus echt nooit gelukt!) de motor niet alleen terug geplaatst te krijgen maar ook weer draaiend. In april dan eindelijk dé test – met de VW naar buiten naar het strand van Bloemendaal! Wat heerlijk om weer de weg op te kunnen en wat is het ineens stil binnen…..

Eind mei besloten we een weekje te gaan kamperen om de bus nog eens goed te testen. Het werd een tripje naar Limburg en na een slechte start *) genoten we van de kampeerbus, onze retro tent, de zon en de prachtige omgeving van Valkenburg/Maastricht.

*)  binnen een uur stonden we plots stil aan de kant van de drukke snelweg A2 met wat later bleek geen mankement aan de motor maar een te droog geworden onderdeeltje – niet vervangen tijdens het motorproject – dat de motor aan moet drijven.

Aernout had inmiddels de smaak te pakken en besloot met een aantal “busboys”  op 26, 27 en 28 juni met de bus naar het zuiden van België af te reizen naar een ander groot VW evenement.
Maar voordat het zover was moest er wel eerst een bedbank komen.  Aernout begon aan het project en was er weekeinden mee bezig. Het resultaat mag er dan ook zijn en ook nog eens helemaal zelf gemaakt! De 13 ramen van de bus vroegen vervolgens om gordijntjes want wakker worden in zo’n vissenkom is natuurlijk helemaal niks. 18 stuks gordijntjes maakte ik in één week tijd (2 voor elk raam met uitzondering van de 4 helemaal voorin) en een half uur voor vertrek (wat een stress) hingen ze allemaal.

Voor de tweede keer ging Aernout met de VW een langere reis maken. Deze keer verliep alles gelukkig zonder problemen.

Inmiddels hebben we er samen (en met bus en Dushi ) ook een kampeerweekend op zitten op het eiland Texel. Wat is het leuk om met zo’n oldtimer op reis te gaan – en dat in eigen land!

Uit: De Antillen en ik. Redactie John Leerdam ©de afzonderlijke auteurs, de Volkskrant en J.M. Meulenhoff

…Een andere foto; mijn moeder, paula en ik staan op het vliegveld samen met een onbekende vriend van mijn ouders. Op mijn derde dus naar Nederland. Eerst Groningen en daarna Nijmegen, waar mijn vader biochemie studeerde en promoveerde in de klinische chemie….

De onbekende vriend…dat moet mijn schoonvader dr. Rolf Eibergen zijn geweest. Ik ken het verhaal van een familie die onverwachts – en ook weer niet helemaal – in Nederland aankwam en een paar weken bij mijn schoonouders logeerden in Haren (Gr.).
In 1991 toen ik voor het eerst met Aernout een bezoek bracht aan zijn geboorte eiland Curacao hebben we geprobeerd de familie Kibbelaar te traceren – jammer genoeg zonder succes. Leuk om nu op deze wijze de herinnering tastbaar te kunnen houden…voor ons zelf maar ook voor onze jongens: Arthur (!) en Reinier.

Het is het jaarlijks mei-uitje van moeder en jongste dochter.
De dochter mag kiezen waarheen. Familieziek als ze in die
periode van haar leven is kiest ze voor logeren bij haar tante
en haar ‘grote’ neef in Haren bij Groningen. Hoe oud is ze? Een
jaar of 6. En de ‘grote’ neef is al 11.
De Meikermis in Groningen, waaraan de moeder veel dierbare,
vooroorlogse herinneringen koestert, is in volle gang: die moet
bezocht. Vindt zij ook.
Maar de tijden zijn veranderd: wat in 1936 alleen maar
ontspannend was, is in 1971 totaal gemoderniseerd, sneller,
lawaaiiger, groter, mechanischer. En het reuzenrad, waar ze als
kind nooit in durfde , lijkt nòg hoger dan toen. Het torent hoog
boven de huizen uit. De schuitjes schommelen wat. Als er weer
kinderen moeten instappen, blijven de andere tussen hemel en
aarde zweven: wee degenen, die helemaal bovenin moeten
zitten wachten. De moeder griezelt. Ze moet er niet aan
denken de “kinderen” daar samen in te laten gaan..
Maar de puber geeft geen krimp. Doet stoer tegenover het
kleine nichtje. “Ach, tante Lies, ik houd haar wel vast, wees
maar niet bang”
Ach, gut, hij is zelf al 11 jaar…..

Dan wordt in de moeder de leeuwin wakker: die twee kleintjes
samen in zo’n bakkie de hoogte in? Dat nooit. Dan gaat ze nog
liever zèlf met hen de lucht in, haar armen beschermend om
het tweetal.
Moed van het moederdier.

(Meikermis: ©E.J. Hildebrand-Uitzinger)

Aernout als de “de grote neef”

Fried eggs, french fries, sandwiches and ketchup bottles, Barbie dolls, marbles and autumn leaves. Artist Tjalf Sparnaay captures images of such trivial themes and expands them to enormous format, like claps of thunder on one’s retina. Around fifty of his oil paintings, created between 1989 and 2004, will be on show in Museum de Fundatie in Zwolle between 17 January and 6 April 2015. Closer is Sparnaay’s first museum presentation in the Netherlands.

Photographer and painter
Tjalf Sparnaay (Haarlem, 1954) was a sports teacher when he fell under the spell of photography in the early 1980s. With his camera, he went out to record everyday life all around him in series of snapshots. At the same time, he taught himself to paint in his spare time, inspired by the magic realism of Carel Willink. In the eighties and nineties, the themes of his photos, such as a flattened coca cola can, a bicycle on a bridge or tulips in a vase, became the basis of his painting. It was also at that time that Sparnaay discovered ‘photorealism’, a movement within American art in which the artist copies/paints reality in a true-to-life manner on the basis of a (sometimes) blown-up photo, where the cool, hard photographic reproduction becomes the pictorial aim. Renowned photorealists such as Ralph Goings, Charles Bell and Richard Estes were his role models. Sparnaay gradually distinguished himself with his extreme enlargement of reality and the abandonment of the pure photographic image. He himself refers to this phenomenon as ‘mega-realism’.

Mega-realist
Sparnaay not only documents reality but also intensifies this by blowing up everyday objects to mega-proportions. This gives him the opportunity to explore every detail very closely and to dissect it layer by layer in order to arrive at the core of the theme. ‘My paintings,’ remarks Sparnaay, ‘are intended to enable the viewer to experience reality once again, to rediscover the essence of the object that has become so common. I wish to reduce it to the DNA of the universal structure in all its beauty. I call it ‘the beauty of the everyday’. The way in which Sparnaay approaches his work refers directly to the seventeenth century. He resembles Vermeer in his lucid use of colour and eye for detail and refinement, while the lighting in his paintings recalls the play of light and shadow in the work of Rembrandt. Sparnaay elaborates on the rich seventeenth-century Dutch tradition of the still life, but does so on an individual and modern manner. He is constantly seeking new images that have never been painted. And he finds them in his own environment: ‘By using trivial and everyday objects, I enable reality to flow from my brush once more. My intention is to give these objects a soul and a renewed presence.’ Closer in Museum de Fundatie demonstrates how a painting can be common and monumental at the same time. From the collection of Museum de Fundatie, Sparnaay selected a number of classical and modern still lifes that are now displayed parallel to his own work, this enhancing the field of tension within his impressive oeuvre even more. The exhibition will present his latest work, entitled FoodScape, which is, with dimensions of 120 x 300 cm, the largest work that Sparnaay has ever made. This will be the first time that the work will be shown in public.

The book Closer. Het Megarealisme van Tjalf Sparnaay, with texts by Ronald Plasterk and Jan Six, will be published by Uitgeverij Waanders & de Kunst to accompany the exhibition. During the exhibition period, the documentary film Getting Closer by Hester Hagemeijer will be shown in Museum de Fundatie. (Thank you Christy & Peter Draaisma for the book!)
(Tekst Website Museum de Fundatie)

“Stunning realistic! Find out about what Mondriaan has to do with Sparnaay’s The dishwasher & Carel Willink with Hester’s hands at the exhibition in Zwolle…..” (Ineke Eibergen)

More information: http://www.tjalfsparnaay.nl/en/